با سلام
کمی دیر
اما وقتی اشتیاق شما عزیزان در گروه را دیدم انگیزه ای دوباره شد برای دوباره بودن .ودوباره ساختن .
ساختن روزگاری که سراسر تلاش بود برای زیستن .ولی به دست فراموشی سپرده شد .
من احمد بهجت .متولد ۱۳۳۰ تهران
نوه زنده یاداستاد احمد امامی .
پس از سالها جنگیدن برای حیات این هنر درکشورم .حالا درمیان جمعی از عزیزان تازه نفس چوب کشورم شهرم شهریارم هستم
شاید شما عزیزان مرا نشناسید .فرزندان هنر ایرانم .اما بهجتها امامی ها میرطیبی ها طوسی ها امیری های قدیم شمارا میشناسند
تلاش شما .مسیر شما را میشناسند .
وحالا پس از ۵۷ سال تلاش در حوزه معرق منبت مشبک و..
به یاد اوری روزهای تلاش وسختی فضای نشناخته هنرمان برانم که در کارگاهم که فضایی به وسعت تمام نفسهایم در طول سالیانی سخت وپر فراز ونشیب تاکنون است .پذیرای قدوم شما عزیزانی خواهم بود که در استانه مسیری نو ازین حرفه هستند .قرار بر حرف دل است بدون هیاهو .در جمعی صمیمی با نسل سینه سوخته ودنیای تجربه ای که میتواند توشه ونقشه راهی برای نسل فردا هنر صنعت چوب ایرانمان باشند .
دوست دارم تصاویری از روزگاری نه چندان دور از فراز ونشیبی که طی شد وحالا گردی سپید برپیشانیم نشانده را به تصویر بکشم .مشتاق حضور واعلام نظر شما عزیزان هستیم .تاباری دیگر با همدلی وهمزبانی غبار از دیده ودلهایمان بشوییم ولبخند مهر برلبها بنشانیم .
احمد بهجت ۵ تیرماه ۱۳۹۴